قباکلکی؛ تپش فوتبال تنگستان بر مدار نام شهدا

روستای قباکلکی تنگستان، آنجا که خاک هنوز بوی ریشه می‌دهد و نخل‌ها در آفتاب قد علم کرده‌اند، روستای قباکلکی کاری کرد کارستان. نه با یک پروژه عمرانی ؛ بلکه با فوتبال، با عشق، و با یاد شهدا.

در قاب شب فینال مسابقات «قباکلکی کاپ»، چیزی بیش از فوتبال جریان داشت؛ صحنه‌ای که در آن، توپ فقط به دروازه نرفت، بلکه به قلب تاریخ این دیار هم شوت شد.

اینجا خبری از سکوهای میلیاردی نبود، اما مردم روی دل هم ایستاده بودن
مردم کنار هم نبودند، در هم بودند؛ مثل رگ‌های یک دل واحد، پر از شور، لبریز از شعور
شور و شعور در هم آمیخته بود. فینال یک جام نبود؛ فینال یک نسل بود. نسلی که با پیراهن خاکی، خون دادند؛ و نسلی که حالا با پیراهن ورزشی، برای نام همان شهدا بازی کردند.
اما زیبایی ماجرا، فقط به حضور جوانان نبود. بزرگان فوتبال بوشهر، همان‌هایی که زمانی نبض ورزش جنوب بودند، حالا مهمان روستای قباکلکی شدند. اسطوره‌ها پا به خاک قباکلکی گذاشتند: حسن میرشکار، عباس شریفیان، سیدعلی بکاء، امیر گرگوری مطلق، محمدحسن ماهینی و استادزاده… هرکدامشان خودش یک تاریخ شفاهی‌ست.

و مگر می‌شود نام برد و نگویم که در آن شب، قباکلکی جلوتر از زمان ایستاده بود. کمک داور ویدئویی (VAR) در دل یک روستای کوچک؟ بله، اینجا تنگستان است؛ جایی که محدودیت فقط یک واژه در فرهنگ لغت است، نه در ذهن جوانانش.

مراسم، با حضور مسئولانی نظیر ابوذر قائدی، مدیرکل ورزش و جوانان تنگستان، رنگ رسمی‌تری به خود گرفت، اما واقعیت این است که روح ماجرا را مردم ساخته بودند؛ از بانوان حاضر روی صندلی‌های خاکی گرفته تا کودکان مشتاق در کنار خط طولی زمین.
در پایان، قهرمانان دیروز و امروز، کنار هم ایستادند؛ با دستان پرمهرشان، جام را به نسلی تقدیم کردند که با غرور، فوتبال را ادامه می‌دهد، اما مسیر را فراموش نمی‌کند.
قباکلکی نشان داد اینجا فوتبال فقط یک بازی نیست؛ یادآوریست. تجلیل از خاطره‌هاست. ادامه‌ی راهی‌ست که شهدا آغاز کردند.
قباکلکی در شب فینال ، بیشتر از همیشه زنده بود. و حالا وقت آن است که بوشهر و تنگستان، نامش را بلندتر صدا بزنند.
محسن زنده بودی
دبیر نشریه لیان بوشهر